Geschreven door/op:	Reactie:
Yvette van Bodegraven  8-3-2009	Ik ben het helemaal eens met je stelling. Heb zojuist je boek uitgelezen. Door toeval heb ik dit boek via internet gevonden, meteen besteld en meteen in een ruk uitgelezen. Een must voor ouders en familie van schizofrene mensen. Mijn 23-jarige zoon is ook schizofreen (onlangs pas gediagnosticeerd!) en de verhalen van Ron, Hanneke en Rogier en Joke en Abel zijn bijna identiek aan onze geschiedenis. Ik loop tegen enorme problemen op en ben aan het vechten voor mijn zoon omdat hijzelf niet in staat is. Krijg ook niet altijd de medewerking ivm privacyrechten. Ik ben bang dat dit boek een topje van de ijsberg is en ben van mening dat er op zeer korte termijn daadwerkelijk dit hele systeem grondig veranderd moet worden. Wat was het voorstel van Donner in 2006?: psychiatrische zorg voor ontslagen gestoorde gevangenen die geen tbs hebben gekregen, en langer onder toezichtstelling voor tbs'ers na vrijlating en snellere hulp bij geestelijke gezondheidszorg. Inmiddels zitten we in 2009.. Mijn zoon is ernstig ziek en in de loop der jaren steeds zieker geworden door de ziekelijke aanpak van GGZ, Justitie en alles wat er omheen hangt. Er worden grove fouten gemaakt door zgn professionelen. Gelukkig weet ik nu van het bestaan van een familievertrouwenspersoon en probeer hier mee verder te gaan. Hartelijk dank voor je boek, het geeft me toch steun en moed om door te gaan. Heb zelf ook aan mezelf getwijfeld, dacht jaren dat ik iets over het hoofd zag, dit kon toch niet waar zijn. Nu besef ik dat het systeem echt zo werkt en dat ik niet de enigste ben die moet knokken voor haar zieke kind.
Tineke  19-11-2008	Hallo les petits, Heerlijk om te weten dat er genoeg jongedames zijn met een kleine maat en lengte. Ben zelf 160 cm lang en heb jarenlang schoenmaat 34 gehad. Ben destijds heel vaak geslaagd bij Cinderella, ook voor trouwschoenen. Heb ook veel schoenen gekocht bij Hermans, een speciaalzaak in Utrecht. Wel vrij duur zelfs in de gulden tijdperk.Ben nu 43 jaar, moeder van 2 tienerkinderen en mijn schoenmaat is inmiddels uitgegroeid naar maat 36. Mede door de zwangerschappen waarbij ik ruim 25 kg aankwam zijn mijn voeten uitgedijt met twee schoenmaten groter. Ik heb onwijs geluk gehad maar maatje 36 is qua diversiteit maar is ook snel uitverkocht. Hoe dan ook succes allemaal en weet klein maar fijn, groot maar idioot..
astrid  7-10-2008	daar ben ik het volkomen mee eens degene die tbs krijgt is degene die de straf krijgt omdat de hulpverlening gewoon faalt er wordt alleen maar gekeken naar de andere kant mijn zoon heeft een straf gezeten van 18 mnd de wachtlijsten kunnen nu oplopen tot 2.5 jaar en dan zit hij daar volgestopt met medicatie en geen behandeling gewoon belachelijk als je je zelf verdedigd krijg je ook gewoon tbs astrid
josina  24-9-2008	Mijn dochter heeft borderline en zit al zes jaar in de tbs. De kliniek,onafhankelijke artsen,rechter en de officier van justitie zijn het er allemaal over eens dat ze zo snel mogelijk naar een fpa moet. Maar daar moet je verlof voor hebben. Dat heeft ze niet omdat ze zichzelf snijd en zelfmoordpogingen doet, dus vind het ministerie dat ze niet op verlof kan. Als de ggz toen de goede hulp had geboden, had ze nu niet gezeten in een tbs kliniek. In de tbs en de hulpverlening zouden ze eerst eens een heleboel moeten veranderen en als dat gebeurd is dan kunnen ze er eens aan denken om samen te werken. Groetjes, Josina. http://tbs.forum2go.nl
Hans  2-6-2008	Tja, Ik ben een client (in de ogen van de behandelaars een Patient en dus onbetrouwbaar, niet verantwoordelijk en onmondig) van een forensische Psychiatrische Kliniek geweest gedurende 1,5 jaar en gelukkig ligt dat nu achter mij. Ik ben nu in behandeling bij de ambulante forensische zorg. Het is een groot verschil hoe deze twee instellingen de client benaderen. De ambulante behandelaars gaan uit van je eigen verantwoordelijkheid en respecteren je. De mensen van de kliniek waar je opgenomen bent, hebben macht over je door hun vrijheden beleid en hun adviezen die ze kunnen uitbrengen over verlenging van je titel. Daar maken ze dan ook uitgebreid misbruik van. Het is helaas zo. Wel zo makkelijk als je als behandelaar het machtwoord kan uitspelen. In een TBS-kliniek heb ik geen kennis maar het zal misschien niet veel verschillen. Ik heb het boek nog niet gelezen maar krijg het wel binnenkort. Toch wil ik niet beweren dat je er als client niets leert of niets aan hebt, in tegendeel. Ik was de rechter dankbaar dat ik de titel van verplichte behandeling in een opname setting kreeg. De verhalen die ik heb gehoord van mensen die behandeling zoeken en geen juridische titel hebben is een gebed zonder eind. Ook mijn slachtoffer kan heel moeilijk de benodigde hulp krijgen en als je door hetgeen je hebt meegemaakt niet zelf er met veel inzet en doorzettingsvermogen achteraan gaat, is hulp heel moeilijk te krijgen. Dus als je weet dat er gevaren zijn en zelf misschien slachtoffers gaat maken, zit je in hetzelfde schuitje en moet je eerst een delict plegen om fatsoenlijke hulp te krijgen. Kom je na een beestachtig slechte periode in een onding als een Huis van Bewaring (en iets minder een gevangenis) in een kliniek, wordt je nog steeds als een onding, onmondig en etc behandeld terwijl je om hulp komt. Daar bedoel ik niet mee dat je vooral gemakkelijk en aardig benaderd moet worden maar wel als mens die de kans krijgt zijn problematiek te doorgronden en er mee te leren leven zodanig dat je geen slachtoffers meer maakt. Het is jammer dat de kliniek waar ik heb gezeten niet wil en kan leren van anderen in hetzelfde werkveld.
Cornelie van Well  28-4-2008	Beste Marlene, Wat een herkenbaar verhaal. Mijn broer heeft bijna twee jaar in een PI gezeten (een absolute slechte plek voor iemand die voortdurend psychotisch is)en daarvan ruim een jaar op de wachtlijst voor een TBS plaatsing. Inmiddels zit hij in een TBS en ik moet zeggen dat het, in ieder geval voor familie, een verademing is vergeleken met een PI. Mijn broer zit op een speciale kleine (8 mannen) afdeling voor mannen met schizofrenie met de drie R's (rust, regelmatig en reinheid) als belangrijk onderdeel. Met regels heeft hij veel moeite en het gevolg is dat hij regelmatig in de isoleer zit. Hij geeft aan dat wel prettig te vinden, want daar is het rustig. Als de hulpverlening sneller en beter hadden gereageerd dan was dit allemaal niet nodig geweest en dat is pijnlijk om je te realiseren. Ik wens jou en je broer veel sterkte. een vriendelijke groet van Cornelie van Well
Marlene  25-4-2008	Ik ben zeer benieuwd naar het boek en ga er binnenkort zeer zeker naar op zoek. Met de stelling kan ik het op dit moment vanuit mijn persoonlijke ervaring alleen maar eens zijn. Mijn broer had al jaren psychosen, maar zat zelf nog lang niet in het acceptatieproces. Hij was wel cliënt bij een Ggz instelling, maar onderhield dat contact wisselend. Toen er enkele veilige situaties voor hem begonnen te veranderen, ga hij steeds vaker dreigende signalen af. En als familie hebben wij dan ook meerdere malen aan de bel getrokken bij verschillende mensen en instanties. Ook kwam hij een keer met de politie in aanraking op een zondagmiddag na een voorval waarbij hij agressief werd. Wij hebben ze zowat gesmeekt om de crisidienst in te schakelen om hem door een psychiater te beoordelen. Maar zij vonden hem rustig en we moesten hem weer ophalen...Op 'zijn' afdeling werd hij keer na keer besproken en toen het echt dreigend werd moest dat ook weer gebeuren. Ze zouden de volgende dag wel weer bellen, maar toen was het te laat. Zijn psychode had geleid tot een misdaad en hij was opgepakt. Enkele dagen hebben wij niet geweten waar hij was toen wij vernamen dat hij in de gevangenis verbleef. En daar zit hij, een half jaar later, nog steeds. We gaan hem opzoeken en zijn situatie wisselt. Na 90 dagen moest hij voorkomen, dat is de maximale tijd. Maar het onderzoek naar zijn ontoerekingsvatbaarheid was nog niet afgerond, dus dat werd met hetzelfde gemak verlengd. Nu het afgerond is wordt de zitting weer onderaan de wachtlijst gezet en duurt het weer een tijd voor hij voor mag komen. De conclusie uit het onderzoek is dat hij volledig ontoerekeningsvatbaar is/was en dus behandeld moet worden. Nu komt het punt van toepassing op deze stelling: Als het vonnis onherroepelijk is, dus 2 weken na de uitspraak, wordt hij pas aangemeld en komt dan op een wachtlijst. Kortom, het heeft straks bijna een jaar geduurd voor er behandeling gaat plaatsvinden voor een ernstige ziekte die niet vanzelf over gaat. Hij heeft een delict gepleegd waarbij iemand gewond is geraakt, maar zelf is hij het allergrootste slachtoffer. Hij wilde hulp, maar niemand bood hem hulp en hij kon het niet vragen omdat hij ziek was. En nu is hij een delictpleger, met een psychose die hem meer en meer beschadigt omdat er geen behandeling is. Als dit alles meer op elkaar afgestemd zou zijn, zou hij eerder op de plek zitten waar hij hoort te zitten. In de 1e plaats zou hij het delict niet gepleegd hebben. Maar in ieder geval zou hij direct behandeld kunnen worden (de diagnose was al ruim voor het delict gesteld) en in het slechtste geval zou hij in ieder geval niet na de uitspraak ook nog eens op een wachtlijst hoeven te komen nadat het vonnis onherroepelijk zou zijn. Excuses voor het lange verhaal, maar kortom...eens met deze stelling!
Irene Bakker  21-4-2007	Cornelie, je hebt met 'een kwetsbaar mens' weer een heel goed boek afgeleverd. Na het lezen ervan kan ik niet anders dan je conclusie delen en ik vond het schokkend om te lezen hoe vaak zieke mensen in de steek gelaten worden en tegen muren aanlopen. Natuurlijk moet de maatschappij tegen de gevolgen van hun daden beschermd worden, maar ze hebben wel recht op een goede en juiste behandeling en begeleiding om zo goed mogelijk te kunnen herstellen. Nu worden ze vaak alleen maar zieker gemaakt met alle gevolgen van dien voor henzelf, hun familie en vrienden en voor de maatschappij. Vanuit de rol van slachtofferhulpverlener keek ik nogal éénzijdig tegen daders aan. Dat beeld is nu bij mij veranderd, meer genuanceerd. Cor leest het boek nu en hij vindt het heel gemakkelijk leesbaar. Vanuit zijn invalshoek (voormalig rechercheur) vindt hij de verhalen en situaties ook heel herkenbaar. Ik hoop dat het boek heel veel gelezen gaat worden door werkers en studenten in zowel de psychiatrie als in de justitiële diensten. Bij Slachtofferhulp heb ik het inmiddels aanbevolen. Groet, Irene Bakker Vrijwillige medewerker Slachtofferhulp

  naar boven
home