Geschreven door/op:	Reactie:
joop nel mulder meyer  25-8-2010	Wij hebben onze kleinzoon;;Robin Verheugd ,al 12 jaar niet meer gezien, hij is nu 15 jaar, dus hij kent ons niet meer, de reden is ,dat onze dochter vond dat ze te weinig aandacht heeft gehad in haar jeugd,en daarom heeft ze alle contact 12 jaar geleden verbroken,zal best wel fouten hebben gemaakt in de opvoeding, deed het ook maar voor de eerste maal,maar deed het met de beste bedoelingen.missen dat kind ontzettend,maar weten niet hoe je dat kunt veranderen, als de ouders besluiten om die stap te zetten. heb er genoeg tranen over liggen, maar berust er nu in.
kathy wuyts  21-6-2010	Mensen bekijk het nu ook eens langs onze kant (de ouders),altijd dat ocharme die grootouders toch daar wordt ik dus ziek van he.heb zelf sinds een week beslist dat mijn moeder en stiefvader de 4kleinkinderen niet meer mag zien. Redenen genoeg denk ik dan: Ben zelf op men 15jaar buitengezet door hen en heb in die jaren dat ik bij hen was meermaals vernederingen ,slagen, pesterijen en jaloezie mogen ervaren,heb 2jaar rondgezworven zonder enig telefoontje van hen .tot ik men man en zijn ouders leerde kennen die me opvangden alsof ik hun eigen kind was en men man en schoonouders dat liefde op andere manieren gegeven worden dan ik dacht dat het moest zijn. Ineens toen deze relatie 8jaar geleden ontstond vroeg men moeder ineens of we is langs wilden komen (ondertussen was men vakantiegeld van de bank gehaald en was men naam in heel de familie besmeurd),dus wij naar hen dit contact beterde en het eerste kind van ons 2 werd geboren (heb haar zelfs als meter gevraagd),t contact verliep redelijk (laten we t zo stellen),nu 3jaar geleden werd ons 3de kindje op 36weken geboren en hebben we terwijl ik aan het bevallen was ruzie gemaakt of zij(mijn moeder) men kindjes wou bijhouden of niet(zij vond dat mijn man dit maar moest doen want hij had volgens haar toch niks anders te doen),ik was bevallen en ze zei dat men man de kindjes mocht brengen. altijd heb ik men mond gehouden en gedaan wat madam wou,altijd sprong ik voor haar wanneer ze wilde,ze had macht over mijn leven,zelfs toen ik op 36weken beviel van men 4de kindje nu 1,5jaar en er 2dagen later vanalles mis liep met ons kindje en ons kind voor haar leven vocht vond madam dat het aan men eigen lag want ik had maar niet op vluchtheuvels moeten rijden ,ze kwam men kindje niet eens bezoeken toen het in de couveuze lag. eenmaal thuis zei ze dat het zo erg wel niet was ( t kind kreeg elke keer het in slaap viel apneus en moest steeds wakker gemaakt worden dit 12uur lang,en ze was geboren met de griep).nog steeds hield ik men mond ,af en toe waren er zo van die conflicten die na een week zich zelf oplosten.nog steeds deed ik alles voor haar want ik was van gedacht je hebt maar een moeder wat er ook gebeurt.Maar nu is t gedaan,nadat men man en ik een tussen pauze in onze relatie namen en men man dus nog steeds thuis woonde belde zei naar hem om hem te vertellen dat hij zo snel mogelijk het huis moest verlaten met de kindjes want da ik hem bedroog.ik zou niet nr de kindjes omkijken en elke keer ik zogezegd moest werken zou ik bij men minaar zitten.25keer heeft ze nr hem gebeld tot op een gegeven moment hij dit ook effectief deed en me gewoon in de steek liet. na enkele dagen zijn ik en men man bij elkaar gaan zitten en hebben we beslist ons toch nog een kans te geven en niet voort te gaan op roddels en dergelijke meer .nog steeds hield ik men mond voor haar en deed wat ze vroeg.Maar op 12juni vroeg ze of onze zoon(4)en dochter (6) bij haar mochten logeren wat we toelieten(had valiesje gemaakt met propere kleren,ondergoed,tandenborstels enz...),op zondag bracht ons ma hen terug ,zoon zag er goed uit eigenlijk maar men dochter zag eruit (haar niet gekamt,zelfs kleren van men 10jarig broertje aan ,zelfde onderbroekje als de dag ervoor,...),ik vroeg waarom ze dat aanhad en niet haar eigen kleding ,beweerde madam dat ze geen kleren bijhad want dat dit allemaal van haar zusje zou zijn (iyani is bijna3),ik zei da kan ni want das een 146waardoor mijn moeder zei da k er zelf gelijk een modepopke bijloop en men kinderen niks krijgen en niks fatsoenlijk hebben ,toen is bij mij de bom gebarsten .mijn emmerke was vol en heb haar verzekerd dat ze men kindjes niet meer zal zien.heb 4kindjes waarvan ze enkel de oudste en de 3de in de rij wou bijhouden en naar men zoontje en men jongste dochter keek ze nooit om .dit was men zoontje zen eerste keer logeren bij oma want ze vond hem maar ne flauwe en een blijterke en de jongste vind ze te jong .steeds hield ik men mond en steeds kropte ik alles op maar nu is de maat dus vol. ze heeft genoeg gedaan en ik zal er alles aan doen zodat zij haar kleinkindjes niet te zien krijgt.ik vind de naam grootmoeder heb je gemakkelijk ,maar het ook zijn is nog iets totaal anders.
Oma en Moeder  23-5-2010	Even een korte reactie op het epistel van Zoon Wat heb ik te doen met de ouders, kinderen en partner van wat zich een vader van twee prachtige kinderen noemt, zeker nog nooit gehoord van vader worden is een gunst vader zijn een grote kunst, deze persoon heeft kennelijk geen weet van onvoorwaardelijk houden van kinderen, dat wil zeggen het recht van de kinderen voor laten gaan boven het eigen diktator spelen wat deze figuur zo overduidelijk in zich heeft. Wens de partner zijn kinderen en ouders als hij tot inkeer komt meer wijsheid en liefde toe dan deze met zich zelf ingenomen figuur in zich heeft, Dan pas is er een kans op herstel wat alle partijen die van goede wil zijn wensen
Zoon  21-5-2010	Allemaal een treurige verhalen. Wat ik alleen niet kan geloven is dat al die kinderen die hun relatie met hun ouders verbreken dat zonder reden zouden doen. Zelf ben ik vader van twee prachtige kinderen en heb het contact met mijn ouders verbroken. Zeker bij de geboorte van de tweede was dat niet gemakkelijk, maar ik weer dat het het beste is. Ook weet ik dat mijn ouders er verdriet van hebben. Waarom dan toch geen contact? Er is heel veel oud zeer waar ik graag overheen zou willen stappen. Maar mijn ouders laten mij niet vrij. Ze hebben veel voor mij gedaan toen ik nog kind was.Ze verwachten dat ik daar nog iedere dag dankbaar voor ben en daarom bepaalde dingen wel en niet doe. Zo kun je geen volwassen relatie hebben. Dit is maar één verhaal en ik kan me zo voorstellen dat mijn ouders hier ook een zielig verhaal zouden kunnen schrijven over het 'onrecht' dat hen wordt aangedaan. Vergeet nooit dat uw kind nooit uit zichzelf het contact met u zal verbreken. Ga open en niet-veroordelend het gesprek aan. Ik denk dat de meeste mensen hier dat helemaal niet kunnen, dat uw kind hierop meerdere keren is stukgelopen en daar geen zin meer in heeft. Uw kind wil zich beschermen, wil zijn of haar kinderen beschermen. Jammer om te zeggen: Ze beschermen zich tegen u. Daarmee hebt u zelf de sleutel in handen: Laat los, hou op met oordelen. Alleen dan is er een kans dat u uw kind en kleinkind terugkrijgt.
sandy maas  22-2-2010	EINDELIJK LOTGENOTEN GEVONDEN, ik dacht echt dat ik de enige was. mijn man en ik zijn heel jong opa en oma geworden, ik(oma) ben 42 mijn dochter is 20 jaar en heb in november een zoontje gekregen, we hebben heel veel voor haar gedaan, de babykamer...op en neer naar het ziekenhuis omdat ze al met 29 weken weeen kreeg, het waren 3 hele zware en spannende weken, toen hij geboren was, lag hij in de couveuse...maar hij deed het heel goed, sterk manneke. wij als hele trotse opa en oma wilde hem bezoeken, maar we werden iedere keer afgebeld, de laatste keer ben ik een beetje boos geworden omdat zo intens teleurgesteld waren, we liepen de deur echt niet plat hoor??? maar wilde hem wel 1x per week zien en we hadden hem nog maar amper gezien, toen is onze dochter tegen ons aan gaan schoppen en blijven doen,ze kwetst ons waar ze maar kan, het wordt steeds gekker, wij wilde alleen maar liefde geven meer niet, wat is daar nou mis mee, ik snap er helemaal niks van. we hebben hem nu begin januari 1x mogen vasthouden en dat was het...het moeilijkste vind ik ook dat andere familieleden wel met hem knuffelen en hem zien opgroeien, ik moet oppassen om daar niet boos op te worden, die kunnen er ook niks aan doen. de pijn van het missen van al het moois is ondragelijk en ik wil graag lotgenoten, die begrijpen wat ik voel.
Miep Muts  12-2-2010	Er zitten ook andere kanten aan deze verhalen. Mijn kind is inmiddels volwassen, en wil zelf mijn ouders niet meer zien. Ik nam bepaalde dingen die ze zei niet voldoende serieus zolang ik nog innerlijk geblokkeerd was om de waarheid over mijn, uiterlijk o zo "normale" moeder te zien. Dat niet voldoende serieus nemen, zeggen "je vergist je vast, je hebt het vast verkeerd begrepen" is het enige waar mijn kind ooit echt kwaad over is geweest op mij. Terecht. Intussen was mijn moeder al jaren bezig, steeds stiekem contact te zoeken met mensen in mijn omgeving, ze een bepaald zielig verhaal over een gestoorde, moeilijke dochter op te hangen, en dan allerlei manipulaties uithalen, om mij te laten gekpesten, opsluiten en mijn kind afpakken. En ik maar niks (willen) zien. Eindelijk besef ik, dat ze mij geestelijk en lichamelijk heeft mishandeld en verwaarloosd, en pogingen heeft gedaan mijn kind geestelijk te mishandelen, tijdens logeerpartijtjes, omdat ik dacht dat oma en kleinkind toch een eerlijke kans verdienden, ondanks de onderlinge wrijving. Alleen had ik dat kind weerbaarder opgevoed dan ik zelf was, dus gelukkig mislukte dat geestelijk mishandelen voor het grootste deel. Maar een paar van de verhalen die ik hier lees, vooral de laatdunkende wijze waarop over de redenen van de volwassen kinderen wordt geschreven, zouden zo uit de mond van mijn ouders kunnen zijn. Rillingen krijg ik ervan. Daarom reageer ik. Daarentegen degene, die zei "Akelig, pijnlijk, maar mijn leven gaat verder, heeft ook zonder hen inhoud en waarde, en ALS IK HUN KAN HELPEN DOOR ZE MET RUST TE LATEN dan doe ik dat graag voor ze." Kijk, die persoon zal de vruchten plukken, linksaf of rechtsaf. Ja het voelt wel degelijk als stalking als je contact opdwingt waar de ouder dat ongewenst vindt. En hoe harder je dwingt, hoe harder ze vluchten. Terecht. Ik moet er niet aan denken dat mijn moeder evenveel zeggenschap over mijn kind had gehad als ik. Weer een middel om mij haar zin op te dwingen, om mij te dwingen mij bloot te stellen aan haar voortdurende beledigingen en manipulaties, ondanks mijn volwassenheid. Als je een vogel in je hand hebt, laat hem dan los. Komt hij terug, dan is het jouw vogel. Blijft hij weg, dan is hij dat nooit geweest.
coby  7-2-2010	Vandaag is mijn kleindochter 1 maand oud Ik heb haar nog maar 1 keer gezien, maar ik mocht haar niet vast houden. Ik heb mijn zoon gebeld voor een afspraak. Hij zei, dat het beter was als we maar niet komen i.v.m mijn schoondochter die ons niet zit zitten Ik wil het bezoek niet afdwingen, maar het doet mij wel wat. Ik heb dat eigelijk nog nooit mee gemaakt. Ik weet eigenlijk niet hoe ik er mee om moet gaan
DE BAERDEMAEKER MARLEEN  15-12-2009	Ik heb het boek met heel veel plezier gelezen en het voelt goed aan te realiseren dat wij niet alleen zijn met dergelijk probleem. Alleen valt het mij op dat het bij ons om onze enige dochter gaat, waar we nooit eerder problemen mee hadden en die een prachtmens te noemen was. Zij is nu 25 jaar en we hebben haar al bijna 4 jaar niet meer gezien. Zij heeft nu sinds 26 juli een zoontje Mats waarvan we op vandaag nog altijd geen foto(tje) hebben kunnen bemachtigen. Wij zien geen andere uitweg en hebben bezoekrecht voor onze kleinzoon "afgedwongen". Het vonnis zal hopelijk heel snel volgen, want deze situatie is onmenselijk zwaar !
ODIN EN WILMA  28-11-2009	WIE KAN MIJN RAAD GEVEN IK HEBN EEN KLEINZOON DIE IS NU 9 MAAND EN HEBBEN WIJ 2 KEER GEZIEN OOK HEBBEN WE EEN KLEINDOCHTER VA 6 JAAR DIE IS 5 JAAR LANG BIJ ONS GEWEEST EN EIGELIJK HEBBEN WIJ HAAR OPGEVOED NU HEEFT MIJN DOCHTER EEN NIEUWE VRIENDN WIJ ZIJN MET ONZE KLEINDOCHTER NAAR DE KERMIS GEWEEST EN ZE HAD EEN ZEER MOOIE MIDDAG KOSTE BIJNA 100 EURO NU HEBEEN WIJ NIKS MEEGENOMEN VOOR ONZE KLEINZOON VAN TOEN 6 WEKEN OUD EN MOGEN NU OOK GEEN CONTACT MEER MET ONZE KLEINDOCHTER DE VRIEND ZEI ALS JE HET EENE KIND NIET ACEPTEERD DAN DIE ANDER OOK NIET LATER DREIGTE HIJ MIJN ZOON EN MIJN VROUW IN ELKAAR TE SLAAN EN ALS WIJ HEM OP STRAAT NIET ZWAAIEN ZIJN WIJ OPA EN OMA AF WIJ ZIJN ER GEWOON KAPOT VAN MIJN VROUW HEEFT 2 KEER EEN INZINGKING GEHAD EN IK HEB VAN DE SPANNINGEN EN STRESS REUMA GEKREGEN WIE KAN ONS HELPEN OF RAAD GEVEN MVG
Ghislain Duchâteau  19-11-2009	Mijn kinderen, een dochter en een zoon, zijn sinds 1980 van mij vervreemd. Ik heb de website http://www.goudi.be opgezet om mensen weerbaar te maken in echtscheidingen en bij oudervervreemding. Zelf weet ik niet of ik kleinkinderen heb, hoeveel en hoe oud ze zijn. Mijn dochter en zoon zijn verwikkeld geweest in een erge graad van oudervervreemding. Het boek van Cornelie van Well past bij mijn persoonlijke ervaringen en verdient dus zeker bekend gemaakt te worden via mijn webstek. Informatie erover is te bereiken in de rubriek Informatie - subrubriek Adviezen: http://users.telenet.be/goudi/inf_adviezen.html#KLEINKINDONBEREIKBAARBOEKVANWELL Alle grootouders in de situatie wens ik veel moed toe en aan de auteur veel succes met het pas verschenen boek. Ghislain Duchâteau, Hasselt / Vlaanderen-België
els  14-11-2009	lieve allemaal, hierbij een berichtje van opaJan en Oma els, wij zien onze 2 dochters en drie kleinkinderen niet meer waarom? wij hebben altijd alles voor kinderen en kleinkinderen gedaan en veel kwetsingen van de dochters op gestapeld, nu is het moment gekomen dat het ons te veel pijn heeft gedaan en oma nee is gaan zeggen even 2 maanden rust om alles te overzien wat er toch gebeurd is waaromzij ons zo kwetsen, mogelijkheboden dat zij met zijn vieren zouden praten over wat hun dwars zit,is niet gelukt. Wij hebben niets kunnen zeggen er kwam van hun kant nog meer verschrikkelijke kwetsingen, heb verzocht rustig om het huis te verlaten de ene dochter,daar ik kapot was door de laatst kwetsing van haar wat verschrikkelijk was gezegd wie er mee wil gaan met haar die mag ook gaan het is zo gebeurd ,daarna hebben zij met z'n vieren alle spullen die wij voor de jongste dochter met liefde hebben gegeven voor haar man en haar en kind,allemaal voor ons huis gesmeten. Dus wij zien nu al 3 jaar kleindochter 19, kleinzoon 17, en kleindochter 6 jaar niet. Pijnlijk en heel verdriet. opa is er ook kapot van huilt veel gelukkig hebben wij het erg goed samen maar dit maakt het leven heel moellijk en zouden zo graag onze kinderen en kleinkinderen graag in een gezonde situatie zien fouten hebben we allemaal maar waarom zo kwetsen en pijn doen.
lina  14-11-2009	nou, hier schrik ik van, ik dacht ik ben de enige oma die dit overkomt. ja zelf zie ik mijn kleinkind ook niet meer. Sinds kort ze is 2 jaar. Reden van mijn dochter: ik toon te weinig belangsteling voor haar en de kleine meid. Ik werk 7 dagen per week en als ik dan vrij heb bel ik mijn dochter om te komen, maar ja dan heeft ze altijd een smoes, of ze moet werken. ik weet het niet meer hoor. maar ik hoop dat zij als ze oma wordt het zelfde zal treffen als ik. mensen hier ga je aan kapot. ik woon alleen en zie wel wat ik ga doen, maar zo door leven nee het hoeft van mij niet meer.
Leni Meijer  14-11-2009	Goedemiddag, heb 1 zoon en sinds juli 2008 ook een kleinzoon. Wat een geluk voelde ik toen ik hem voor het eerst echt mocht zien, pas geboren, en zo mooi. En mijn zoon te zien als ouder, samen met zijn vriendin, bijzonder, en wat was ik trots op ze! Het jongetje werd ziek, moest worden geopereerd toen hij 2 maanden oud was, gelukkig is alles goed gegaan, maar helaas was in september 2008 de laatste keer dat ik hem mocht zien. Reden? In hun beleving heel veel; maar het komt erop neer dat ik volgens mijn schoondochter niet ben zoals zij wil dat ik moet zijn............ Mijn zoon kiest voor zijn gezin, en kan natuurlijk niet anders. Ik zou ook niet anders willen. Neemt niet weg dat mijn leven vanaf die tijd niet meer zo is zoals het was, ik niet meer dezelfde persoon ben, iedere dag verdriet heb, mijn zoon mis, en moet erkennen geen band te kunnen en mogen opbouwen met mijn kleinzoon. Ik ben een kind en een kleinkind kwijt! En de blijdschap in mezelf. Gevolg: ik ga hulp zoeken vanwege mijn gezondheid, geestelijk en lichamelijk. Wist niet dat zoveel pijn mogelijk is. Ben blij deze site gevonden te hebben via een artikel in Vrouw (Telegraaf), en hoop hier kracht uit te kunnen halen. Schrik tevens dat er zovelen zijn met hetzelfde verhaal.
jeanneke  1-10-2009	Wat ze allemaal uithalen met oma's en opa's kan verschrikkelijk zijn. Ik mag hopen dat als ze zelf later opa en oma zijn,hetzelfde met hun gebeuren zal. Mijn kleinkinderen zijn anderhalf en net 3jaar. Ik heb er 3jaarlang 4 dagen in de week hele dagen voor gezorgt en soms nachten. ook nog als ze op zondag wilde gaan eten of uitgaan werd er gebeld,dan ben je wel goed. Maar nu er een scheiding in aantocht is hoeft oma niet meer en wil mevrouw het contact met oma afbouwen. De oudste wilde het liefst bij oma zijn en wilde nooit mee naar mamma. Er is nooit iets voorgevallen tussen mijn schoondochter en mij ,ook niet over de kinderen. Als wij 14 dagen vakantie hadden gehad ,was ze dolgelukkig dat wij weer present waren. Ik ben een gebroken mens geworden want zo'n dolksteek komt hard aan. een ongelukkige oma
G.Oosterbaan  31-8-2009	hier een reactie van grootouders die hun kleinkind niet mogen zien. zij was heel veel bij ons en opa ging altijd met haar fietsen mijn oudere kleinkinderen gingen haar altijd ophalen mijn kleindochter heet Angelina en is nu vier en een half jaar wij hebben haar op het station even gezien en Angelina zag ons, ze rende weg van haar moeder naar ons toe en riep opa oma kom kom een vrouw van het omganghuis pakte haar op en moeder zette haar weer in de wagen draaide de wagen om zodat Angelina ons niet meer kon zien ze bleef stijf in haar wagentje zitten die vrouw kwam naar ons toe en zei dat Angelina een goede band met ons had en dat het voor Angelina goed zou zijn als ze contact met ons had haar moeder weigerde Angelina is nu bijna 2 jaar weg de dagen zijn sinds dien nooit meer hetzelfde hoe kunnen ze een kind dat aan doen is het nu jeugdzorg[voor de kinderen of] is het samen jeugdzorg en moeder kindje plagen alle grootouders heel veel sterkte G.J.Oosterbaan
jannie  31-8-2009	wat een verdrietige verhalen is er dan ienmand die zijn verstand gebruikt waarom moeten deze kinderen lijden onder het wan gedrag van hun ouders waarom doet de politiek hier niets aan .ik vind dit een drama te gek voor woorden ooit zal het geweten spreken van deze mensen maar daar hebben al deze opa,s en oma,s niets aan ik weet het .maar houdt moed inderdaad ooit komen de kinderen op internet misschien ooit je verhaal kunnen vertellen ik hoop het ik zelf ben een oma van 3kleinkinderen maar ik heb een buitenlandse schoonzoonen hij dreigt altijd dat hij de kinderen ontvoerd na de scheiding ook ik moet afwachten hoe dat afloopt want ook daar doet de regering echt niets aan daar hebben ze geen zin in ja het is nederland op zijn smalst opa,s en oma,s hou moed ik wil dat u recht heeft op u kleinkinderen maar wie ben ik ook maar een oma
trotse oma  23-8-2009	Dat grootouders geen contact met hun kleinkind hebben ligt soms ook aan de grootouders zelf. Mijn kleinkinderen hebben geen contact met hun ene opa omdat hij de grofste leugens over hun moeder verspreid en aangeeft haar niet meer als dochter te willen hebben. Hij heeft er nooit om gevraagd om zijn kleinkind te mogen zien, heeft wel een geboortekaartje gekregen en heeft het dus aan zichzelf te wijten dat hij ze niet ziet.
Biker for Live - Gorinchem  22-8-2009	ja ook al is een relatie verbroken hebben Opa's en Oma's ook het recht om hun Klein Kinderen te kunnen zien. We zoeken kontakt met Damian.Z en Joey.Z we missen jullie ook als onze 4 andere Kleinkinderen er zijn maak de groep kompleet naar 6. Opa van Jullie / ik wacht nog steeds op jullie komst.
verdrietige oma  20-8-2009	mijn kleinzoon werd door een rancuneuze voogd van de wsg uit huis geplaatst. Mijn zoon bewees haar leugens, maar zijn zoontje kwam, tot nu toe, niet meer terug. Hij mag hem 1x per maand even zien. Zijn oma die hem vanaf zijn geboorte iedere dag zag en waar hij zo dolgraag was, 1x per 5 maanden onder toezicht. Een onmenselijke actie, die bij jeugdzorg/wsg normaal gevonden wordt. Waarom????? het hele verhaal staat bij http://steun-jordy.hyves.nl.
Annelies  11-8-2009	Ja volgens de rechten van de mens hebben kleinkinderen het recht om hun grootouders te leren kennen. Ik zorgde meer dan 400 dagen voor mijn kleinzoon,hij was toen net twee geworden Mijn dochter besloot nadat ze samen ging wonen met haar nieuwe vriend ik mijn kleinzoon niet meer mocht zien,heb de hulp van de rechter ingeroepen, het vonnis was ten gunste van mij, kreeg mijn omgangsrecht zoals ik dat verzocht aan de rechtbank. Maar kreeg mijn kleinzoon niet mee wat ik kreeg was een ernstig dreigement van mijn zoon als ik niet uit de buurt van mijn kleinzoon zou blijven. Mijn Advocate heeft een kortgeding gestart om zo te bewerkstelligen dat het vonnis nageleeft dient te worden. Deze week krijg ik het vonnis daarover, dus we zijn zeer benieuwd. inmiddels heeft ze ook hoger beroep aangetekend. Kaarten sturen een kado voor verjaardagen willen geven aan je kleinkind is geen stalking, je kleinkind laten weten dat je van hem houd is geen stalking. Stop er niet mee, laat je kleinkind weten dat je van hem of haar houd. Heb op de rechtbank gezegd dat ik me nooit uit het leven van mijn kleinkind laat bannen, een kleinkind is een mensje, en geen chantage middel. Sterkte allemaal Lieve groet Annelies.
Izaac Hage  9-8-2009	Voor het eerst op deze site, blij dat er zoiets bestaat, ik heb al heel lang geen kontakt met mijn kinderen en kleinkind(eren). Als ik kontakt zou zoeken, komt er een hoop ruzie, mogelijk dat ik ook nog zelfs opgepakt wordt. Grootouders hebben recht op omgang,net zoals ouders dat hebben,alleen in de praktijk, wordt daar gewoon overheen gewalst, omdat ik bijvoorbeeld gedetineerd was.Moeder heeft de vreselijkste verhalen over mij aan de kinderen vertelt en ik krijg niet de kans om dat te weerleggen.Ik weet dat er een tijd komt, dat ik mijn kleinkind,nu 7 jaar oud, zal zien,want met internet is de doos van pandora geopend!!!
rina bergervoet  5-8-2009	Uiteindelijk zien wij ons kleinkind via onze zoon.Zijn partner is in Duitsland gaan wonen om hem zijn vader te ontnemen, na 3 rechtzaken in Duitsland ziet zijn vader hem weer, zijn moeder blijft pesten zo ook haar eigen kind hij gaat heel moeilijk terug naar Duitsland daar werken we nog aan. Ik wil maar zeggen vooral door gaan en nooit opgeven al die kleintjes zijn het waard.Dit wilde ik even melden.
Lexen Rie van Teeffelen  5-8-2009	Het boek gaat blijkbaar heel veel over kleinkinderen, die via een echtscheiding van de ouders geen contact meer hebben met de grootouders. Bij ons is dat niet het geval, onze kleinzoon zien wij niet meer omdat de ouders dat , zonder ons de reden daarvan te geven, zo beslist hebben. Het kind heeft daar geen enkele stem in, en zal dat ook nooit hebben, omdat hij niet het begrip heeft van een "normaal"kind. Wij hebben vrede met het feit dat we de ouders niet meer spreken of zien, omdat die relatie nooit eenvoudig is geweest, maar het kind te moeten missen, die dus nergens "schuld"aan heeft, dat doet verschrikkelijk pijn.
joop nel mulder meyer  5-8-2009	Ik zou het om willen draaien,en stellen dat kleinkinderen recht hebben op contact met grootouders,zelf hebben we allebei geen contact gehad met opa,s en oma,s.en dat als een gemis ervaren.We missen onze kleinzoon al 11 jaar,omdat onze dochter ineens alle contact verbrak,ze was van mening dat ze te weinig aandacht heeft gehad,en daar hebben we dan al die jaren op moeten wachten om dat van haar per brief te moeten vernemen.we hebben alles geprobeerd om er achter te komen wat er aan schortte,maar nergens werd op gereageerd,tot een paar maanden geleden er een brief kwam,waarin ze dreigde met maatregelen,als we nog kaarten naar onze kleinzoon zouden sturen,zij vond dat ze gestalkt werd door ons,dus zijn we daar mee gestopt.Nou wie het weet mag het zeggen,want wij weten het niet meer.Vriendelijke groet Joop Nel Mulder Meyer.
nellie van ieperen  5-8-2009	ik vind contact heel belangrijk, ook voor later. zelf heb ik mijn grootouders ook niet gekend en dat heb ik altijd gemist.mijn kleindochter kwam zo graag bij mij hadden we samen kleine geheimpjes en knutselen.ik mis dat en ik denk zij ook .ze is nu 5 jaar. dit was mijn reactie. n van ieperen

  naar boven
home