Waarom ik dit boek schreef:

In januari 2004 kwamen twee Nederlanders vrij die vast zaten in een gevangenis in Thailand. Zij kregen van de Thaise regering gratie tijdens een staatsbezoek van Koningin Beatrix. Kort daarvoor was door minister Donner bepaald dat de reclassering zich alleen met vrijgelaten gedetineerden mag bezig houden als een rechter dat in een vonnis heeft vastgelegd. Dat betekent dat mensen die in het buitenland in detentie zitten en vrij komen niet meer bij de reclassering kunnen aankloppen voor opvang.

Veel mensen die uit een buitenlandse gevangenis komen hebben geen opvang. En als het thuisfront niet met open armen en een bos bloemen op je staat te wachten blijft er niet veel meer over dan de straat of een opvanghuis.

Naar aanleiding van de vrijlating van de twee mannen uit de Thaise gevangenis stond in het dagblad Trouw (24 januari 2004) een interview met Rien Timmer, directeur van Stichting Exodus Nederland (SEN), waarin hij zegt dat als er niemand voor deze mensen is, dat dan Exodus er voor hen is. Exodus, blijkt uit dat artikel, heeft opvanghuizen voor ex-bajesklanten.

Ik las dat artikel, maar had geen idee wie of wat Exodus is. Ik heb contact gezocht met Rien Timmer en wat ik toen van hem hoorde over Exodus maakte diepe indruk op me. Uit dat gesprek is dit boek voortgekomen.

Het doel van dit boek is de opvang die Exodus biedt meer bekendheid te geven en een breder draagvlak creëren voor Exodus in onze samenleving. Ik heb gesprekken gehad met vijfentwintig mensen die op de één of andere manier te maken hebben met Exodus.

Deze gesprekken zijn weergegeven in de drie delen waaruit dit boek bestaat.

Utrecht, november 2005
Cornelie van Well

 naar boven