"De Mantelzorger"
uitgave van de LOT, vereniging van Mantelzorgers
nummer 4, december 2002
"Dat doe je gewoon"
Onder deze titel verscheen een boek met 17 portretten van mensen. Het is een
gemêleerd gezelschap. Maar ze hebben één ding met elkaar gemeen. Elk van hen
zorgt voor een naaste. Hun man, vrouw, een gehandicapt kind, de buurvrouw of
een van de ouders. Schrijfster Cornelie van Well kreeg een aantal uitspraken
van mantelzorgers uit het boek voorgelegd.
Loodzwaar en met liefde...
Ik voel me in de steek gelaten. Niemand zal eens opbellen of langskomen:
"Dit is inderdaad iets dat veel mantelzorgers zo ervaren. Volgens mij is een
belangrijke oorzaak dat veel mantelzorgers vinden dat zij de enigen zijn die
hulp kunnen bieden. Ze zijn ook een belangrijke schakel, maar ze hoeven het
niet helemaal alleen te doen. Je kunt hulp vragen en dan voel je je al een stuk
minder in de steek gelaten. Een ander probleem is dat mensen niet om steun
durven te vragen. Dat is iets dat je moet leren, anders is de kans aanwezig dat
je in een isolement terechtkomt. En dan wordt het steeds moeilijker om steun te
vragen!"
Op een gegeven moment ben ik de ziektewet ingegaan, omdat het niet meer ging:
"Dit is voor mantelzorgers die een baan hebben vaak de enige manier om het vol
te houden. In zo’n welvarend land mag het eigenlijk niet zo zijn dat mensen die
voor iemand anders zorgen in de ziekt wet belanden en uiteindelijk in de WAO
terechtkomen. Veel werkende mantelzorgers moeten hun werk opgeven of minder
gaan werken. De problemen die daar het gevolg van zijn, zijn zeer ingrijpend:
financiële achteruitgang, pensioenbreuk en isolement. Ik vind dat de regering
met een goede regeling moet komen."
Waar we vooral op stuiten, is dat je overal voor moet vechten:
"Of het nu om aanpassingen in huis gaat, een rolstoel aanvragen of wachtlijsten,
als mantelzorger moet je hopen energie steken in het regelen. En dat terwijl je
die energie hard no-dig hebt voor het zorgen zelf. Dat moet toch ook
makkelijker kunnen, denk ik dan."
Het contact is weg. Hij is niet meer de man met wie ik getrouwd ben:
"Dit is een soort uitspraak die je vooral van partners van Alzheimerpatiënten
hoort. Aan de ene kant willen ze dolgraag en met liefde zorgen, aan de andere
kant schept de veranderende relatie afstand. Dat maakt het loodzwaar.Toch zijn
er ook mantel-zorgers die positieve kanten van deze moeilijke situatie ervaren.
Zo vertelde een geïnterviewde dat haar relatie veel hechter is geworden sinds
haar man intensieve zorg nodig heeft. Andere mantelzorgers gebruiken hun eigen
ervaringen om ande-re mantelzorgers te ondersteunen, bijvoorbeeld als
medewerker van een steunpunt mantelzorg of van de Mantelzorglijn. Iemand heeft
zelfs over haar ervaringen een boek geschreven. Ik weet dat het klinkt als een
schrale troost, maar mantelzorgers kunnen uit het zorgen veel kracht putten."
 naar boven
|