Midi - maart 2003

“Levensverhalen boeien mij”

Als geestelijk raadsvrouw weet Cornelie van Well hoe belangrijk het is dat iemand zijn verhaal kwijt kan. “Een luisterend oor betekent zoveel.” Maar veel mensen houden hun verhaal liever voor zich, uit angst een zeur gevonden te worden.

Cornelie: “Ze laten alleen hun buitenkant zien. Wat ze niet beseffen, is dat hun ervaringen belangrijk kunnen zijn voor lotgenoten, maar ook voor hun omgeving.” Ze besloot die ‘verstopte levensverhalen’ op te schrijven. Haar eerste boek, Kort maar krachtig, ging over extreem kleine mensen. En vorig jaar tekende ze in Dat doe je gewoon de verhalen op van zeventien mantelzorgers. “Als vanzelfsprekend hebben zij de zorg voor hun dierbaren op zich genomen. Maar daarmee cijferen ze zichzelf vaak weg. Overbelasting vormt hun grootste bedreiging, en wie is er dan voor hen?”

Cornelie verwacht dat hun verhalen herkenning en erkenning zullen bieden. “Ik hoop dat mensen in hun naaste omgeving zich realiseren hoe zwaar het eigenlijk is en zich afvragen of ze de mantelzorger wel voldoende ondersteunen.” Cornelie wijst er met klem op dat het niet alleen ellendeverhalen zijn. “Er zitten veel positieve elementen in het boek, over plezier en voldoening, over onverwachte geschenken en spontane acties.”

Dat doe je gewoon bevat naast de zeventien levensverhalen een lijst met handige adressen (De Tijdstroom, ISBN 90-5898-026-X, € 18). Actuele informatie is te vinden via www.wijwell.nl.
[foto: Ilya van Marle]

 naar boven