Drie jaar later... Angelique over haar dochter Esra

 Delft, 13 maart 2003

Esra is nu alweer 2,5 jaar oud. Ze is een heel vrolijk en pittig meisje en komt nu al met haar lengte tot mijn borsten. Heel bijzonder is dat ze iets boven het gemiddelde zit met haar lichaamslengte dan leeftijdgenootjes.

Als ik even terugblik op deze 2,5 jaar met haar, dan kan ik zeggen dat ik geboft heb met haar, omdat ze een makkelijke, tevreden, vrolijke baby is geweest. Ik heb haar tot 8 maanden borstvoeding gegeven, doordat ik na 3 maanden weer begonnen ben met werken voor 3 dagen per week, heb ik de borstvoeding door kunnen voeren door middel van het afkolven op mijn werk. Zoiets vergt een behoorlijke discipline, rust en geduld, maar gelukkig is dat me gelukt.

Esra was 14 maanden en kon toen aardig los lopen. De maanden rondom die tijd waren voor mij, tot nu toe, de zwaarste en heb toen ook slijmbeursontstekingen gehad in mijn schouders, vanwege de belastingen door o.a. het tillen van haar. Toen ik door ging krijgen dat ze een behoorlijke "doe-het-zelver" werd (ik heb haar snel veel zelf laten doen, een soort wisselwerking, want mij kwam dat dan ook qua fysieke belasting goed uit en zij vond het een uitdaging en pikte dat snel op) ging het met mij ook goed. Ze wilde zelf in- en uit haar kinderstoel / wandelwagen klimmen, voor de commode zette ze zelf een curver-bankje en klom er dan op.

Elke week zwemt Esra, sinds haar 5^e maand, en heeft nu al 2 diploma’s: een bronzen en zilveren Teddybeerdiploma. Ze gaat nu voor haar goud! Zelf ben ik ook een waterrat geweest (nog wel eigenlijk) en ik zie dat terug in Esra, watervrees heeft ze niet.

Wat ik ook mooi vind is dat ik ook altijd alles zelf wilde doen, niemand mocht mij helpen, vooral toen ik door ging krijgen dat ik klein bleef, mocht helemaal niemand mij een helpende hand bieden, zo heeft Esra dat ook exact! Alles zelf willen doen.

Esra zit 2 dagen per week op een kinderdagverblijf en ze vindt het er prachtig. Ik vind het goed voor haar, omdat ze enig kind is, kan ze leuk met leeftijdgenootjes spelen en zich sociaal ontwikkelen.

Een mooie anekdote is dat ik haar vorige week kwam ophalen, geen kind kijkt daar vreemd van mij op, omdat kinderen zo snel accepteren hoe je bent, maar goed, totdat er een meisje van 3,5 jaar (net van de glijbaan afgegleden) mij ziet en zegt "jij bent klein" waarop Esra (van bovenaf de glijbaan) direct zegt "mijn mama is g(r)oot". Heerlijk zo'n kind! Ik ben en blijf haar grote moeder.

Ik vind het mooi meegenomen dat Esra een meisje is dat geen kaas van haar brood laat eten, ze zal het op bepaalde momenten best wel eens moeilijk krijgen. Ook zij zal gepest worden (of zal zich schamen), omdat haar ouders klein zijn en ook zij zal zich daar tegen moeten wapenen. Ik heb vertrouwen in haar dat ze het trekt!

Omdat ik me nu vaak in een omgeving met kinderen bevind, waar dan ook, denk ik vaak: “als onze wereld er zo uit zou zien als de wereld van kinderen dan zou er geen discriminatie zijn. Kinderen nemen je zoals je bent!”

Angelique van Peppen, mama van Esra Braem

lees de andere verhalen