Drie jaar later...: Gerard

Veghel, 16 februari 2003

Op het moment ben ik 22 jaar en heb nog steeds een lengte van 143 centimeter. Zoals in het boek stond beschreven zat ik toen in mijn eindexamenjaar van het VWO. Dit heb ik zeer succesvol afgerond en ik zit nu op de Technische Universiteit in Eindhoven, bij de faculteit elektrotechniek in het derde jaar. Het gaat mij allemaal goed af en hoop dan ook over een jaar of drie afgestudeerd te zijn in regelsystemen. Daarna weet ik nog niet helemaal zeker wat ik wil gaan doen, ik kan gaan werken, maar ik heb ook oren naar promoveren.

Tegenwoordig zit ik op kamers in Eindhoven, want het reizen werd me toch iets te veel. Op mijn kamer en in het huis zijn trouwens geen aanpassingen gemaakt. Alleen heb ik er een aangepaste bureaustoel staan en een krukje voor in de keuken. Dat ik in Eindhoven ben gaan wonen komt ook doordat ik mij bijbaantje bij het benzinestation heb opgezegd en nu op de universiteit werk bij het StudentenBuro. Het StudentenBuro regelt de inspraak van studenten binnen de faculteit en doet daarnaast nog verschillende andere dingen voor studenten. Het werk is overigens veel minder arbeidsintensief dan het vorige baantje, maar dit heeft niks met mijn gezondheid te maken.

Met mijn gezondheid gaat het alleen maar beter op een onlangs ondergane blindendarm operatie na heb ik niks te klagen. Toentertijd ging ik nog naar de fysiotherapie, maar dat hoef ik niet meer, dit kwam mede door het regelmatig zwemmen wat ik toen deed en nu nog steeds doe.

Op het gebied van de liefde is er niks veranderd, ik ben nog steeds vrijgezel en daar lig ik niet echt wakker van. Ik laat het allemaal wel op mij afkomen.

Wat me is opgevallen vooral het afgelopen jaar, is dat mensen meer met kleine mensen in aanraking komen door de media (o.a. een programma op MTV). Hierdoor is de reactie van mensen als ik over straat loop veranderd en ik beschouw het als een vooruitgang. Ook medestudenten weten me als “normaal persoon” te zien en ik heb nog geen negatieve ervaringen meegemaakt. Tijdens de intro week toen ik op de universiteit begon, had ik nog wel in overweging genomen om het verhaal aan mijn medestudenten uit te leggen, maar ik heb het niet gedaan. Ik had op dat moment zoiets van als de situatie zich voordoet dan zal ik het vertellen. Nou dat is niet gebeurd en ik had gewoon een kei gave intro gehad, wel heb ik met mensen moeten uitleggen dat het geen lillieputter of dwerg is, maar dat ik een klein mens ben en liever ook niet met de rest genoemd wil worden. Mensen weten dat ook te respecteren en dan krijg je vaak als reactie van dat ze niet anders weten. Tegenwoordig mede door mijn baantje moet ik ook voor een volle collegezaal staan en mensen toespreken, maar niemand die er echt raar van op staat te kijken. Althans zo komt het niet op mij over. Wat dat betreft is er heel wat veranderd en of dat aan de mensen ligt of dat ik het alleen zo ervaar, dat maakt mij niet uit en ik hoop dat het zo blijft of alleen maar beter wordt.

Gerard

lees de andere verhalen