Drie jaar later...: Irene

Valkenswaard, 8 maart 2003

Hoe is het Irene vergaan in de afgelopen drie jaar? Ze is vijf en een half jaar en zit inmiddels in groep 2 en ze heeft het geweldig naar haar zin. We hebben in het schoolkrantje een stukje geschreven over Irene en haar groeistoornis (achondroplasie) en daar hebben we veel positieve reacties op gehad. Ze is een kop kleiner als de andere kleuters, maar zij bepaalt de regels van het spel! Ze heeft een heel pittig karakter, waar niet mee te sollen valt. Nee is nee bij Irene. Achter haar rug om noemen we haar ook wel eens kreng!

Irene wordt elk jaar gecontroleerd door het skelet dysplasieteam in het Wilhelmina Kinder Ziekenhuis (WKZ) in Utrecht. Wij zijn daar zeer tevreden over. Ze is nu 92 cm en ze zit boven het gemiddelde van de groeicurve. Ze nemen daar geen risico’s en doen liever een onderzoek te veel als één te weinig. We moeten wel vaak naar een KNO-arts voor buisjes en proppen. Doordat haar oren elke keer dicht zitten en dan niet goed kan horen, heeft ze een taalachterstand die nu met logopedie weer opgekrikt wordt.

Irene kan inmiddels ook al fietsen zonder zijwieltjes. Het is een normaal 12 inch fietsje met aanpassing. Ze zit ook op zwemles, maar het is wel een gerommel met die zwembandjes. Die zijn te breed voor de bovenarmpjes, waardoor ze het water niet uit haar ogen kan vegen! Na enige tijd doorzetten, vind ze het toch wel leuk. Gelukkig maar.

Ze heeft wel in de gaten dat ze kleiner is, maar niet in de gaten dat ze ook klein blijft! Als we naar een bijeenkomst van de BVKM gaan staat ze altijd vol verbazing naar de kleine mensen te kijken, maar kan nog niet die link leggen dat ze zelf ook zo is. Haar fietsje is aangepast, ze heeft een nieuwe buggy en opstap bij het aanrecht en dat is voor haar allemaal heel normaal. En als ze voor controle naar het ziekenhuis moet vindt ze het (gelukkig) ook geen probleem. Ze vindt al die aandacht (nog) best interessant!

Irene komt er wel, daar zijn we niks bang voor!!!

lees de andere verhalen
 naar boven